Ergens in Noorwegen, ver weg boven de poolcirkel, kijk ik naar de zonsondergang.
Het is heerlijk om hier te zitten, midden in dit enorme landschap, met mijn kind in mijn armen.

Maar ik moet huilen, ik mis mijn andere kind. Knoet zou nu vijf jaar zijn.
Als hij er was geweest, had hij zeker zijn kaplaarzen, hengel en verrekijker meegenomen.
Hij zou het hier fantastisch vinden...

Het boek moet af!
Voor Knoet, voor mij, voor alle fijne mensen om mij heen.
Maar ook voor al die mensen die ik niet ken.
Ik wil het laten zien.
Het er laten zijn, want het is er.

Je blijft